Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

Alles behalve persen!

De laatste groei echo stond gepland in week 32. Nog 1 keer naar onze dame op een beeldscherm kijken dacht ik. Hierna zien wij haar pas weer als ze geboren is. Mijn uitgerekende datum was 16 januari 2015.

De echo werd gemaakt. Alles zag er goed uit volgens de verloskundige. Dat we een klein kindje zouden krijgen was al meerdere keren geschat, maar. de eigenwijze spruit lag ook nog eens in een stuit. Ze zou nog genoeg ruimte hebben en ik hoefde me nergens zorgen over te maken. Er zou in week 33 nog een keer een echo gemaakt en dan was vast alles goed.

Zoals afgesproken kwam ik de week erna op 4 december 2014 nogmaals voor een echo. Ik hoopte op goed nieuws, maar had weinig hoop. Ik had heel erg veel last van maagzuur en voelde een enorme bal in mijn maag duwen. Achteraf ook wel logisch, want dat bleek inderdaad ook toen haar hoofdje te zijn. Wat een teleurstelling. Ik zag mijn ideale bevalling al helemaal in duigen vallen en ik kreeg een verwijzing naar de stuiten poli in het Ikazia ziekenhuis. Hier mocht in naartoe voor een draaipoging. Ik hoefde hier eigenlijk geen moment over na te denken. Ik wilde mijn meisje zo graag thuis op de wereld zetten dus daar had ik alles voor over. Als het maar geen kwaad kon voor haar.

Vrijdag 5 december 2014, mijn laatste werkdag. Mijn verlof ging 6 weken voor de uitgerekende datum in. Ik moest de aankomende week naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog de poging zou gaan doen om de baby te draaien. Eerst werd er een controle echo gemaakt en toen stonden er ineens 3 artsen aan mijn bed. Wesley stond aan het voeteneinde en aan beide kanten van mijn buik stond er een arts. De 1 stond op mijn buik te duwen en de ander stond te trekken. De tranen rolde over mijn wangen, ik lag te creperen van de pijn. Wesley en de artsen stonden er op om te stoppen. Zoals ik op mooie filmpjes had gezien was de draaipoging echt niet. Het draaien deed zo’n zeer. Mijn buik voelde alsof ik was overreden door een vrachtwagen. De gynaecoloog gaf aan dat ik mij moest voorbereiden op een stuit bevalling of een keizersnede. Draaien zou niet meer lukken. De babybilletjes lagen al diep in mijn bekken en het zou een wonder zijn als die er nog uit kwamen. Wel mocht ik vrijdag 12 december nog een keer terug komen bij een collega. Misschien had hij andere ideeën of wonderhanden.

Naar huis rijdend kon ik alleen maar huilen, huilen en huilen. Als ik dan toch in het ziekenhuis moest bevallen, dan toch niet in een stuit of op een operatietafel. Thuis zijn mijn moeder en ik dan ook gelijk gaan zoeken naar alternatieven. Zo kwamen wij bij moxa therapie. Deze therapie zou er voor zorgen dat de baarmoeder wordt geprikkeld. Met een soort warme wierrook stok moet het puntje van de kleine teen 15 minuten per voet gestimuleerd worden. Woensdag kon ik al bij acupunctuur Hillergersberg langskomen. Tot week 36 zou deze therapie kunnen werken en hier had ik dan ook alle hoop op gevestigd.

Wesley vond het natuurlijk allemaal onzin, maar voor mij doet hij alles en zo zat hij tijdens goede tijden, slechte tijden aan het voeteneinde van de bank. Elke kleine teen kreeg 15 minuten warmte te verduren. Geloof het of niet, maar mijn buik ging alle kanten op. Je zag mijn buik bewegen en ik voelde veel getrappel. Ik zag het echt al helemaal voor me. Zou ze dan echt draaien? Misschien zou de draaipoging morgen toch lukken? Mijn buik was blauw en de handen van de arts stonden er in. Ik voelde me beurs, maar had het er toch voor over. Na de therapie kon je het beste lekker relaxen. Wij zijn dan ook gelijk naar bed gegaan en vielen al vroeg in slaap.

Tot ik om 1.15 ’s nachts wakker werd. Weer een zuuraanval en last van mijn buik. Ik bleef naar het toilet gaan met darmkrampen en ik moest overgeven. Ik stuurde mijn moeder een berichtje met als ‘grapje’: Mam, volgens mij heb ik voorweeën. Mijn moeder was wonder boven wonder wakker en vroeg of ik deze klachten al lang had. In het ziekenhuis had de verpleging gezegd dat ik na de draaipoging altijd moest bellen bij buikpijn. Mijn moeder vond dan ook dat Wesley de verloskundige moest gaan bellen. Ik vond dit echt belachelijk. Je gaat de verloskundige toch niet midden in de nacht bellen om te vertellen dat ik buikpijn heb en denk dat ik moet poepen?

Wesley belde de verloskundige om 1.45 uur en hij deed zijn verhaal. Lilian kwam er gelijk aan en vertelde dat ik sowieso voor controle naar het ziekenhuis moest. Ze deed onderzoek en gaf aan dat ik 2 centimeter ontsluiting had. Nieuwsgierig luisterde ik wat Lilian doorgaf aan het ziekenhuis. Ze vertelde dat er een dame zwanger van haar 1e kindje in stuit weeën om de minuut had. Ze hing op en zei dat ik op moest schieten. Ik kon mijn oren niet geloven. Dit ging echt niet over mij. Ik liep maar heen en weer door de babykamer en had helemaal nog geen spulletjes klaarstaan.
Lilian zat Wesley achter zijn broek aan en bleef maar herhalen dat we nu echt moesten gaan vertrekken.

In de auto naar het ziekenhuis kreeg ik echt even hevige pijn, maar het was dragelijk. Ik was helemaal niet bezig met een bevalling en alles ging langs mij heen. In het ziekenhuis aangekomen liepen wij naar de verlosafdeling. Daar kon ik alleen maar roepen om het toilet. Sorry zuster, ik ben Jamie en ik moet echt poepen! Zo maakte ik kennis. Ik schaamde me echt, maar dat was het enige wat ik op dat moment voelde.
De zuster vertelde dat ik alles mocht behalve persen. De hele kamer stond binnen no time vol. Mevrouw, u heeft 7 centimeter ontsluiting en uw kindje wordt heel snel geboren. Toen kwam mijn paniek. Ik kon alleen maar roepen dat dit dus mooi niet ging gebeuren. Daar was het nog veel te vroeg voor en ik zou pas die middag horen wat de risico’s waren van een stuit bevalling. De arts assistent vertelde dat het toch echt ging gebeuren.
De verpleging rende door de kamer tot de dienstdoende gynaecoloog binnen kwam.
Hij vertelde dat ik mocht kiezen voor een stuitbevalling of een spoedkeizersnede. Ik koos voor een keizersnede. Ons meisje moest gezond ter wereld komen en de gynaecoloog vond een natuurlijke bevalling bij een 1e kindje te riskant.

Binnen enkele minuten kwamen wij aan op de operatiekamer. Ik kreeg vliegensvlug een ruggenprik en Wesley kleedde zich gauw om. Er moest haast gemaakt worden, want ik had al 10 centimeter ontsluiting. Die ruggenprik voelt trouwens heerlijk! Ik kwam helemaal bij en binnen 5 minuutjes was ze daar. Ons mooie lieve piep kleine gezonde meisje Giënna Megan werd geboren op 12 december 2014 om 03.42 uur. Zij woog 2100 gram en was 44 cm lang. Vanaf de 1e minuut een heerlijke pittige tante die niet in de couveuse hoefde en na 10 dagen naar huis mocht.

Even staat je wereld stil. Het is zo onwerkelijk, maar vanaf het moment dat ze in mijn armen lag was het goed! Zo moest het gaan en ik had het allemaal niet willen missen!

Blog Jamie deel 4-1

Jamie van Gils

2 Reacties

  1. Siep / Schrijft:

    Ik krijg er weer kippenvel van!

  2. Jamie / Schrijft:

    Ahhh! Ik zit hier weer met tranen haha

Laat een reactie achter...

*

code