Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

De vaart erin!

Op 27 februari 2014 ben ik opgenomen in het ziekenhuis om ingeleid te worden. De gynaecoloog heeft er voor gekozen om dit middels een ballontje te doen. Dit zou prettiger zijn dan medicatie. Nou laat dat prettig maar weg. Het ballontje wordt rechtstreeks in de baarmoederhals geplaatst wat onprettig aanvoelt en lichte bloedingen met zich mee brengt. Je moet het zien als een katheter waar, na het inbrengen in de baarmoeder, steriel water ingespoten wordt tot er een balletje ontstaat van drie centimeter.

Dit moet de baarmoeder stimuleren om in actie te komen. Vervolgens bungelt er dus nog een flink stuk van de katheder buiten je lichaam wat met tape wordt vastgeplakt aan de binnenkant van je been. Bij iedere kleine beweging die je maakt voel je de katheter trekken. Ik vond dit niet bepaald prettig en van slapen was die nacht totaal geen sprake.
Het kon tot 72 uur duren voordat er enige ontsluiting zou ontstaan. Ik had gelukkig mazzel. Toen de arts de volgende ochtend kwam kijken of het effect had gehad door voorzichtig aan de katheter te trekken, vloog deze er direct uit. Er werd mij verteld dat ik snel mijn partner moest bellen, niet meer mocht eten en drinken en spoedig naar de verloskamer zou gaan.

Daar stond ik dan in de verloskamer. Ik had net genoeg tijd om mijn camera en portemonnee mee te nemen en de rest moest ik achter laten. Er wordt je verteld dat je de onderkant moet ontkleden en vervolgens zie je drie kwartier niemand. Bloednerveus loop ik dan lichtelijk beschamend rond omdat ik in mijn blote kont rondloop in de verloskamer. Dit was mijn eerste kindje dus ik had geen flauw idee wat me te wachten stond. Ik was dan ook opgelucht toen mijn verloofde binnen kwam.

Om half tien werden mijn vliezen gebroken. Ik vond die warme golven vloeistof langs mijn billen maar vies en voelde me er ongemakkelijk door. Het voelde alsof ik in urine lag te weken. Algauw komen de weeën op gang en met een flinke noodvaart. Ik mocht het genot van weeënstormen ervaren. De weeën volgen elkaar in zeer kort tempo op. Ik raak te vermoeid om ze op te vangen. Er zit maar weinig tijd tussen de weeën en toch lukt het mij om van vermoeidheid even weg te zakken. Uiteindelijk kies ik zwaar teleurgesteld in mezelf toch maar voor de verdoving.

De anesthesist komt mij een ruggenprik toedienen. Voor ons  beide een zware taak. Door de snel opvolgende weeën moet hij steeds even stoppen en het vraagt van mij alle kracht om tijdens de weeën niet te bewegen. Hij prikt een paar keer verkeerd waardoor er nog fijne pijnscheuten bij komen. Op een gegeven moment ben ik het zat en vraag ik waar hij in vredesnaam mee bezig is.
Mijn linkerkant wil maar niet verdoofd raken. Opnieuw aanprikken heeft geen effect. Dan maar proberen om op je linkerzij te gaan liggen. Misschien verdeeld de vloeistof dan ook naar links. Als een razende moet ik me terug draaien op mijn rug en krijg meteen een zuurstofmasker op mijn gezicht geduwd. Mijn kindje zijn hartslag daalde zeer snel. Gelukkig is het van korte duur, maar ik zal het moeten doen met één verdoofde kant.

Na de ruggenprik volgen de centimeters ontsluiting elkaar snel op. Binnen een half uur ben ik van 6 naar 9 cm en voel ik de grote drang om te gaan persen. Het duurt nog even voordat de gynaecoloog er is omdat er op hetzelfde moment dame ligt te bevallen van een tweeling. Eindelijk is ze daar dan. Ze coachen mij geweldig, maar ik ben zo uitgeput dat ik na twee keer persen zeg “dit gaat niet werken, verzin maar wat anders”. De verpleegkundige wordt “boos” en zegt dat ik even goed moet luisteren. Ze willen nog twee flinke persen bij de volgende wee. Ik volg hun opdracht op, adem diep in en pers met al mijn kracht. Een soort plop en een HOOO klinken tegelijk. Op 28 februari 2014 om half drie ’s middags vliegt mijn zoon als in de 4G reclame in de armen van de gynaecoloog. In 10 minuten tijd en 3 keer persen ben ik ineens moeder.

Het kleine natte hummeltje wordt op mijn buik gelegd. Op dat moment ontbreekt bij mij iedere emotie. Ik ben uitgeput en vind dat kleine gladde kereltje alleen maar eng. Ik ben bang dat hij van mijn buik afglijdt en op de grond zal vallen. Terwijl hij daar zo bij me ligt staan ze tussen mijn benen te wachten op de placenta, maar ik heb geen weeën meer. Ik krijg weeënopwekkers via het infuus en tegelijk wordt mijn zoon gewogen, gemeten en geregistreerd. Hij weegt 2254 gram en is 45 cm. Het is nu verder wachten op de kinderarts dus wordt hij bij me teruggelegd. Ik krijg geen weeën meer dus wordt er aan me getrokken en op mijn buik geduwd. Wat ze ook proberen de placenta komt er niet uit. De gynaecoloog rukt te hard aan de fragiele navelstreng, die veel te dun is door het ontbreken van een ader, waardoor deze afbreekt. Gevolg is dat ik met spoed naar de operatiekamer moet net op het moment dat de kinderarts binnenkomt. Ik voel me diepongelukkig.

Op de operatiekamer zijn ze allemaal lief en proberen een gesprek aan te knopen. Ik lig er alleen maar als verdoofd aan mijn zoon te denken en vraag me af waarom er nou niets in deze zwangerschap normaal mag gaan. Ik voel het geruk in en aan mijn lijf maar geef geen krimp. Ik ben in gedachten een paar verdiepingen hoger. Op het moment dat ik van de verkoeverkamer wordt opgehaald is mijn eerste en enige vraag “is mijn zoon in orde?” Hij is helemaal gezond en hij hoeft niet eens de couveuse in, maar hij moet wel een paar nachtjes ter controle blijven. Op dat moment komen eindelijk de tranen los. Tranen van verdriet, tranen van vermoeidheid en tranen van geluk. IK BEN MOEDER.

Ineke van Dinther

3 Reacties

  1. Ulla / Schrijft:

    Je bent en blijft een kanjer..en hoop dat nu na je eerste bevalling eindelijk het grote geluk voelen mag,en ja de zorgen blijven,maar zeg zelf..een glimlach van je kanjers en je ” verzet bergen”..

    Xxx

  2. Patricia / Schrijft:

    Hopelijk gaat het je de tweede keer allemaal voor de wind .
    Je schrijft goed , en als je het leest dan ” wacht” je eigenlijk op de rest . Dus vooral lekker doorgaan als je dit leuk vind , want het gaat je goed af .
    X

  3. Ingrid / Schrijft:

    Wat je ook schrijft ik blijf ontzettend knap vinden hoe je het neerzet. Ook een vleugje humor.. Dit gaat niet werken….verzin maar wat anders…dat het zwaar is geweest dat weet ik ook. Ik hoop dat deze brvalling iets voorspoediger gaat….groetjes en knuf

Laat een reactie achter...

*

code