Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

Dit kan geen toeval zijn…

Het is 31 augustus 2013, de verjaardag van mijn moeder Monique.Om haar verjaardag te vieren gingen wij uit eten in een tapas restaurant op het stadhuisplein in Rotterdam. Mijn man Wesley en ik woonde nog maar kort samen in onze maisonette woning in Spijkenisse en zouden naar Hoogvliet rijden om de rest van het gezin op te halen.

Onze voordeur bevond zich op een soort galerij waar eigenlijk geen andere personen liepen dan onze 3 buurgezinnen en wij. We stapte de deur uit en precies op onze deurmat lag voor mij iets heel bijzonders..  een klein roze badeendje. Dit moest een teken zijn.

Ikzelf ben best bijgelovig, maar Wesley begon keihard te lachen.
Een teken? Dit heeft een kind gewoon voor onze deur gelegd en jij geloofd dat dit iets te betekenen heeft waren zijn woorden. Een uur later, inmiddels in het restaurant, vertelde ik over het badeendje aan mijn familie.
Iedereen moest enorm lachen om mijn verhaal, maar ik wist wat mij te doen stond.

’s Avonds thuis aangekomen moest ik natuurlijk gauw het gesprek aan gaan met Wesley. Wij waren nog niet zo lang samen, maar al heel snel, na al veel te hebben gesproken over mijn grote kinderwens waren wij het eens dat ik zou stoppen met de pil. Wij zouden niemand verder iets vertellen, maar ik wist het zeker.. mijn droom zou uitkomen en ik krijg een meid!

Nu werd het wachten op het moment dat ik dan eindelijk vanzelf zou gaan menstrueren.
Waar je voorheen blij was als je een menstruatie kon overslaan hoopte je nu dat het zo snel mogelijk gebeurde.
Helaas was mijn cyclus enorm onregelmatig en wist ik nooit waar ik aan toe was.
De ene maand duurde het 38, dan weer 40 en de minst korte maand duurde 35 dagen.
De eerste vier cyclussen was ik steeds teleurgesteld en hoopte dan maar weer dat ik steeds wat regelmatiger zou gaan menstrueren.

Het nieuwe jaar begon.
Wesley en ik aten zoals iedere zondag gezellig bij mijn ouders. Wij hadden nog steeds niets verteld en hoopte snel met leuk nieuws te komen. Helaas gebeurde er toen iets heel naars. Nadat wij hadden gegeten stond ik op van de tafel en het bloed begon te vloeien. Het bloeden was zo hevig dat mijn moeder en Wesley mij onder de douche zetten, verschoning gaven en eerst even moesten gaan soppen.

Mijn moeder kwam naast mij zitten en begon vragen te stellen. Vragen waar ik eigenlijk geen antwoord op wilde geven, maar die ik wel kon begrijpen. Zij vroeg of ik gestopt was met de pil en of ik een miskraam gehad kon hebben. Ik wilde dit niet denken en zei volmondig dat dit niet zou kon zijn. Ik zou de dag erna ongesteld moeten worden en het was ‘gewoon’ even iets heviger dan andere keren.

Na 3 dagen hevig bloedverlies heb ik toch mijn huisarts maar even gebeld.
Ik mocht naar de gynaecoloog  en kon daar al de volgende dag terecht. Hier was ik natuurlijk heel blij mee en hoopte dat de arts mij zou vertellen dat alles goed was. Nu moest ik mijn familie wel vertellen hoe het allemaal daadwerkelijk zat. Dit heb ik dan ook maar gedaan en er zou iemand met mij meegaan naar het ziekenhuis.

Voor mij zat een hele onsympathieke arts, die naar mijn idee, maar half luisterde naar mijn verhaal. Er werden een aantal onderzoeken gedaan en ik moest uiteindelijk weer aan haar bureau komen zitten. Op de echo was te zien dat ik geen miskraam had gehad. Dit was voor mij een erg fijn idee, maar haar conclusie was als volgt; Mevrouw, uw cyclus is erg onregelmatig en u zal waarschijnlijk zelf geen kinderen krijgen.
De arts stond op en liet mij snikkend achter in haar spreekkamer.

Jamie van Gils

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter...

*

code