Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

Eindigt een droom in een nachtmerrie?

Als jonge moeder wil je niets liever dan jouw kindje te zien liggen in zijn eigen ledikantje in dat mooie babykamertje waar je zo hard aan gewerkt hebt. Helaas is dit niet voor iedere moeder weggelegd.

Na mijn bevalling werd mij medegedeeld dat mijn zoontje ter controle nog vijf dagen in het ziekenhuis moest blijven vanwege zijn lage geboortegewicht. Dankzij de operatieve verwijdering van mijn baarmoeder mocht ik bij hem blijven. Ik kon kiezen voor de afdeling gynaecologie of het kraamhotel. Ik kreeg echter niet de tijd mijn keuze door te geven.

Door de ruggenprik mocht ik niet zelfstandig gaan douchen en moest ik wachten tot de verpleegkundige tijd had. Na zeer lang te hebben moeten wachten en meerdere malen oproepen, kwamen ze dan eindelijk om 22.00 uur om mij onder de douche te zetten. Na de verkwikkende douche werd ik om 23.00 uur samen met mijn zoon teruggebracht naar de afdeling gynaecologie. Direct kwam er een verpleegster met de mededeling dat mijn zoon zijn bloedsuikerspiegel flink gedaald was. Dit was niet vreemd want hij had sinds zijn geboorte helemaal niets gedronken. De verpleegster kwam terug met een flesje, pakte mijn kind uit zijn bedje en begon hem de fles te geven. Een beetje verontwaardigd keek ik toe hoe een voor mij vreemde vrouw mijn kindje zijn eerste fles geeft. Na een paar slokken kwam de melk weer omhoog. Ineens werd alles spoed en word ik in een rolstoel geduwd en met mijn zoon op mijn arm naar de afdeling Neonatologie gebracht. Hij zou sondevoeding krijgen omdat de fles niet ging lukken. De verpleegkundige van neonatologie gaf aan dat ik misschien beter niet kon kijken terwijl zij de sonde toebracht, omdat veel ouders dit als afschuwelijk ervaren. Het enige wat ik kon zeggen was dat ik zijn moeder ben en ik niet van zijn zijde zou wijken. Daar sta je dan toe te kijken hoe de verpleegkundige een slangetje in jouw kleine ventje zijn neusje staat te duwen. Ik ben zolang mogelijk bij hem gebleven totdat mij werd verteld dat ik zelf ook rust moest gaan nemen. Ik mocht de volgende ochtend vanaf 7.30 uur komen kijken. Met pijn in mijn hart neem ik plaats in de rolstoel en word ik terug gereden naar mijn kamer. Op de kamer staat nog steeds het lege babybedje. In het bedje ligt zijn blauwe ziekenhuisbandje wat nog veel te groot was voor zijn kleine polsje en hangt het kaartje met de naam van mijn zoon. Ik ga liggen en bel mijn vriend en daarna mijn moeder. Ik ben bijzonder kalm, maar diep van binnen huil ik. Wat overkomt ons nu weer? Wat gaat er met mijn kleintje gebeuren? Die avond zie ik niemand meer van de verpleging. Er is geen mens in het ziekenhuis die aan mij komt vragen hoe het met mij gaat. Uiteindelijk zak ik van pure vermoeidheid en verdriet in slaap.

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker en ga direct op zoek naar handdoeken om mijzelf te kunnen wassen. Ik voel me verbazingwekkend goed en heb alleen een beetje gekneusd gevoel. Ik was mezelf grondig, trek mijn kleren aan en ga vervolgens op bed zitten wachten tot de tijd voorbij is getikt. Zodra het 7.25 uur is trek ik mijn slippers aan en loop naar de afdeling Neonatologie. Daar ligt hij dan mijn kleine kereltje. Hij ligt in een warmtebedje met dat afschuwelijke slangetje in zijn neus, maar wat is hij mooi. De verpleging verteld me dat het goed met hem gaat en dat hij de hele nacht rustig is geweest. Na een uurtje neem ik afscheid en ga terug naar mijn kamer om mijn vriend te bellen. Een verpleegkundige komt mij vertellen dat nu mijn zoon op Neonatologie ligt, ik niet meer in het ziekenhuis mag verblijven. Ik moet naar huis of mag naar het kraamhotel. Ze adviseren het hotel omdat je dan lekker dichtbij bent. Uiteraard zit ik nu niet te wachten op een hotel vol jonge moeders met hun pasgeborene terwijl mijn kindje nog in het ziekenhuis ligt. Ik ga dus naar huis. Ik krijg nog een korte instructie over kolven en dan gaan ze mijn ontslagpapieren in orde maken.

Mijn vriend komt en samen gaan we nog even met ons kereltje knuffelen en dan begin ik aan één van de zwaarste reizen in mijn leven. Naar huis zonder mijn kindje. De gehele weg lopen stille tranen over mijn wangen terwijl mijn vriend mij bemoedigend in mijn hand blijft knijpen.

De daarop volgende dagen gaan we meerdere malen per dag op en neer naar het ziekenhuis. Waarschijnlijk heeft onze zoon vruchtwater binnen gekregen tijdens de bevalling want zijn eten bleef er maar uit komen. Na een maagspoeling was het probleem verholpen en begon ons kleintje zelfs kleine beetjes uit de fles te drinken. We proberen in deze periode zoveel mogelijk zelf te doen en middels een afsprakenkaart kan ik invullen wat ik de volgende dag allemaal zelf kom doen en op welke tijden. De verpleegkundigen op Neonatologie zijn geweldig. Geduldig proberen ze mij te helpen met het aanleggen van mijn zoon, maar helaas blijkt zijn mondje te klein om goed te kunnen happen, dus ga ik als een koe aan de machine. Op de derde dag wordt verteld dat zijn bloedsuiker goed stabiel is en dat het niet lang meer zal duren voor hij mee naar huis mag wellicht al over twee dagen. De volgende ochtend nemen we alvast dekens en de maxicosi mee zodat deze lekker op temperatuur zijn als wij hem van de week mogen nemen. We kleden ons ventje om, geven hem de fles en op dat moment komt de verpleegkundige ons vertellen dat we hem die dag al mogen meenemen naar huis. Mijn vriend barst in tranen uit. Alle opgebouwde spanning van de afgelopen dagen stroomt er ineens uit. Ons kereltje is vanmiddag thuis!!

Met onze zoon is het allemaal goed gekomen. Hij is nu bijna 15 maanden oud. Blijft nog wat achter in groei, maar ontwikkelt zich verder uitstekend. Hij is heerlijk ondeugend, klets de oren van je hoofd, loopt als een kievit, eet als een bootwerker en pakt iedereen in met zijn stralende lach. We hadden het niet beter kunnen treffen.

Mijn opname op gynaecologie heb ik als verschrikkelijk ervaren. De desinteresse en het gebrek aan verzorging hebben een nare smaak bij mij achtergelaten. Toch loop ik nu tijdens mijn tweede zwangerschap weer bij hetzelfde ziekenhuis. Dit is dankzij de goede begeleiding tijdens de bevalling en de geweldige verzorging op de afdeling Neonatologie. We gaan het dit keer gewoon zonder opname doen!

blog_ineke_4_2

Ineke van Dinther

 

4 Reacties

  1. jessica roodenburg / Schrijft:

    Hoi ineke.

    Wat fijn dat het goedgekomen is met je kleine man.
    Wat erg dat je de ziekenhuisopname zo ervaren hebt. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk de juiste begeleiding is.. ik maakte 13 maanden geleden ongeveer hetzelfde door in waarschijnlijk hetzelfde ziekenhuis..gelukkig wel met goede begeleiding..maar ik snap wel je frustratie en machteloosheid..daardoor raakt je verhaal me ook….Ik wens je een goede zwangerschap en ik hoop dat je het nu inderdaad zonder opname kan doen..
    Groetjes Jessica

  2. Ineke / Schrijft:

    Allereerst excuses voor de fout in de tweede alinea. Baarmoeder = placenta.

    @ Jessica: dank voor je reactie. Ik hoop dat de bevalling van de tweede ook soepeler verloopt. Helaas is een onbezorgde zwangerschap niet voor mij weggelegd. Onlangs helaas zwangerschapsdiabetes vastgesteld. We zullen het er mee moeten doen. Als het eindresultaat maar helemaal in orde is ben ik tevreden.

  3. Marieke Hanse / Schrijft:

    Daar houd ik je aan Ineke! Dat je het deze keer gaat doen zonder opname. ..
    Prachtig geschreven!Zoals je het schrijft, daardoor voel ik wat jij toen voelde !X

  4. Ingrid van Es / Schrijft:

    Gaat zeker goed komen.. Gewoon bevallen en dannaar huis.

Laat een reactie achter...

*

code