Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

Geboren met CHD

21 april 2014

Yes de zwangerschapstest is positief!!!!! We gaan gelijk het goede nieuws aan de directe familie brengen. De eerste weken vliegen voorbij en gelukkig ben ik niet misselijk. Bij de 12 weken echo is alles goed en mogen we het aan iedereen gaan vertellen! Juan en ik zijn erg nieuwsgierig naar het geslacht dus willen we een pretecho gaan doen.

We hebben een afspraak en we hebben er zin in. Als we straks het geslacht weten gaan we gelijk naar de winkel om spulletjes te kopen. Wat is het leuk om de kleine zo te zien in 3D!! En ja hoor het is een jongetje!

De echoscopiste geeft me een doek om mijn buik schoon te vegen en ze zegt ” ïk ga jullie verloskundige bellen”. Uh wat? Waarom? Ze heeft gezien dat het maagje te hoog zit. Nou daar sta je dan met de dvd in je hand buiten.. Wat is er zojuist gebeurd? Het maagje zit te hoog, wat houd dat in? De terugreis was verschrikkelijk stil en leek wel een eeuwigheid te duren.

We hebben een afspraak in het Erasmus MC, maar die afspraak duurt nog 4 dagen wat een hel…
Wat duren die dagen wachten lang…

We komen het Erasmus MC binnen. Ik zie allemaal zwangere vrouwen en ik denk “waarom zijn die hier?” Hebben hun baby ’s ook iets ergs? Ik mag gaan liggen op het bed en er zijn nu twee echoscopistes bij. De echo duurt bijna 2 uur. We krijgen te horen dat ons ventje een Congenintale Hernia Diafragmatica links heeft. Dat betekent een gat in het middenrif. Vandaar dat het maagje boven zat. We krijgen te horen dat zijn buikorganen in de borstholte zitten. Waarschijnlijk de darmen, maag, milt en of lever.

De echoscopiste legt ons uit dat daardoor de longen in de verdrukking zitten. En die kunnen zich dan ook niet goed ontwikkelen. Ze weten niet waar het vandaan komt. Ze zegt dat ik er niks aan heb kunnen doen om dit te voorkomen. Maar toch op een of andere manier voel je je schuldig tegenover je  kindje. Het gebeurt in mijn lichaam, ik laat hem niet goed groeien!! Door mij is hij niet gezond! Maar ik heb alles gedaan, foliumzuur geslikt gezond eten. Maar dit kan dus altijd gebeuren. Het gat ontstaat rond de 8 weken van de zwangerschap. De kans dat je baby CHD heeft is 1 op de 3000. Dus best zeldzaam. Wij hadden er nog nooit van gehoord.

Ze zegt dat er 3 categorieën zijn wat betreft de overlevingskansen. Ons kindje zit in de meest positieve categorie. Ik krijg weer een beetje hoop… Maar dan vraag ik hoeveel kans heeft hij op overleven? Ze zegt “60 a70%. Als het CHD niet onderdeel is van een syndroom anders zijn de kansen drastisch minder! Dat zal een vruchtwaterpunctie moeten uitwijzen. Ik barst in tranen uit… Ik weet dus niet of ons kindje het gaat redden! Zal ik hem bij me mogen houden? Ga ik nu een baby 9 maanden voelen en uiteindelijk moeten afstaan?

De tijd van onzekerheid breekt aan. Iedere 2 weken moeten we weer voor een echo. Ze kijken dan of de long die het minst verdrukt wordt meegroeit. En ze kijken of het vruchtwater niet teveel wordt. Kindjes met CHD hebben nog wel eens problemen met het drinken van het vruchtwater.

De vruchtwaterpunctie moet gedaan worden, en ik ben panische voor naalden! Ik ben super zenuwachtig. De arts vertelt dat hij een lange holle naald gaat gebruiken om wat vruchtwater op te nemen. Ik kan meekijken op het scherm om te kijken hoe het met de kleine gaat. Het eerste stukje gaat nog wel, maar toen hij bij de baarmoeder kwam pff jeetje.  Ik wilde van de tafel afrennen! Maar hoe bang je ook bent je blijft stilliggen voor je kindje. En we moeten weer wachten op de uitslag…Anderhalve week later krijgen we per post bericht dat hij verder geen andere afwijkingen heeft..  En weer krijgen we een beetje hoop.

Onze naaste familie weten inmiddels ook van de situatie. We hebben besloten om die uit te nodigen bij ons thuis. We besluiten hem een naam te geven omdat we niet willen dat we het steeds over de baby hebben.  Maar ook omdat wat er ook gebeurt, hij is echt!!! Hij bestaat! We noemen hem “Javier”.

We heffen het glas en we proosten op Javier. Heel grappig op dat moment voel ik hem bewegen. Alsof hij wil zeggen ”ik ga het redden mama”. Ik voel me blij en tegelijk bang. Bang om hem te verliezen.

Jenny Navarro

 

2 Reacties

  1. Lia van Dam / Schrijft:

    Zo mooi verwoord dit emotionele verhaal en ik ben zo blij dat het nu goed gaat met onze kleinzoon Javier.
    Super lieve dochter van me

  2. Evelien / Schrijft:

    Lieve Jenny, Juan en Javier,

    Wat mooi geschreven, heel knap!
    En super dat het nu goed gaat met de kleine.
    Heel veel van elkaar genieten.

Laat een reactie achter...

*

code