Jy&Ik

...want een vertrouwde start begint bij Jy&Ik

schrijf je nu in!

Last van hormonen?

We konden ons geluk niet op en hebben onze ouders, zussen en opa’s en oma’s direct gebeld met het geweldige nieuws.
Natuurlijk vertelde wij het ook gelijk aan goede vrienden. Wesley kon zijn mond wel houden, maar hoe moet ik dit nou gaan doen? De volgende dag op mijn werk werd er een opmerking gemaakt door mijn teammanager.

Hij grapte wat en vroeg of ik last had van mijn hormonen.
Op dat moment barstte ik in tranen uit.. Ja zeker!!! ik heb last van mijn hormonen!!! Ik ben zwanger!!! Mijn manager feliciteerde mij en vroeg zich even af of ik wel blij was. Natuurlijk was ik blij, alleen kon ik het gewoon allemaal nog niet geloven.

Op mijn werk moest ik wel vertellen dat ik een kindje verwachtte. Ik werk namelijk op de zorgambulance en kom met hele zieke mensen in aanmerking. Bepaalde patiënten mag je als zwangere vrouw niet verzorgen en ook op sommige afdelingen mag je niet komen. De meldkamer moet dus op de hoogte zijn en ook je collega’s vertel je al gauw over de baby op komst. Zij moeten toch weten waarom je sommige ritten weigert. Voor mij was dit helemaal geen ramp. Ik wilde het van de daken schreeuwen.. Iedereen reageerde heel enthousiast en was blij en gelukkig voor ons.

Mijn zwangerschap verliep super goed. Ik heb me af en toe wat misselijk gevoeld, maar over het algemeen ben ik geen dag ziek geweest. Ik maakte mij wel heel erg veel zorgen over de kleinste dingen die de verloskundige vertelde.
Zo bleek ik bloedgroep A positief te hebben en een negatieve rhesus. Na heel het internet af te hebben gezocht moest ik maar afwachten tot week 37 of ik antistoffen tegen de baby maakte.  Hierna werd de 20 weken echo gepland. Ik heb geen moment gedacht dat er iets niet goed zou zijn met onze baby en was dan ook vooral heel erg benieuwd naar het geslacht.

Ik kon dan ook echt niet wachten tot de 20 weken echo. We hebben bij 17 weken een pretecho laten maken. We wilde op een bijzondere manier het geslacht bekend maken en hebben dit dan ook gedaan met taart. De echoscopiste gaf ons een dichtgeplakte envelop mee met daarin het geslacht van onze baby. Deze envelop zijn we snel bij de bakker gaan brengen en ’s avonds hebben we met een knus groepje de taart aangesneden.
Natuurlijk is het allerbelangrijkste een gezond kindje. Maar ik heb vanaf dag 1 het gevoel gehad dat ik een kleine meid zou krijgen. Of het nou het verlangen of het gevoel was, ik wist het zeker.  Op het moment dat we de taart aan gingen snijden werd ik toch wel even zenuwachtig. Daar gingen we dan.. En wat was en ben ik dolgelukkig!!! Mijn grootste wens kwam uit!!! De taart is roze van binnen.. Wij krijgen een meisje!!!!

De 20 weken echo liet gelukkig geen afwijkingen zien en de weken erna gingen eigenlijk heel snel en ik voelde me super. Het enige waar ik mij druk over maakte was mijn ini mini buikje en het weinige getrappel in mijn buik. Dat was te verklaren door de placenta die vooraan in mijn buik lag.
Ik had op mijn werk een reanimatiecursus en kon alleen nog maar huilen. Zou alles echt wel goed zijn? We mochten gelijk langskomen en er werd een extra echo gemaakt waarop onze dame flink in de ronde aan het trappelen was. Nu geloofde ik pas echt dat een klein buikje met weinig beweging niets zegt. Daarbinnen is ze lekker druk en ze beweegt alle kanten op. Bij 27 weken werd mijn bloed nogmaals geprikt en bleek ik gelukkig geen antistoffen tegen de kleine meid te maken. Weer een opluchting en hopelijk nu niets meer om me zorgen over te maken…

Jamie van Gils

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter...

*

code